O Ian Hill μας περιμένει στα παρασκήνια των εγκαταστάσεων της Πλατείας Νερού, δύο μόλις ώρες προτού οι Judas Priest μας...στείλουν αδιάβαστους με ένα απίστευτο live. Ο Hill είναι ένας ευγενέστατος άνθρωπος που δεν έχει κανένα πρόβλημα να μιλήσει με ειλικρίνεια και ευθύτητα για όλα (και για την αποχώρηση του K.K. Downing). «Έχεί μείνει κάτι που δεν έχεις καταφέρει και θα ήθελες να το δει να πραγματοποιείται...», τον ρωτάμε. Η απάντηση ήταν τόσο απλή και άμεση: «Δε νομίζω...είμαστε οι Priest»!
Συνέντευξη: Σάκης Νίκας
Ian, αυτή είναι η “Epitaph World Tour” αλλά, όπως έχετε δηλώσει, δεν είναι και το τέλος των Priest... Ian Hill: Όχι, δεν είναι το τέλος των Priest...ποτέ δεν σκοπεύαμε να «σκοτώσουμε» το συγκρότημα. Θέλαμε, απλά, να κόψουμε λίγο ταχύτητα καθώς περιοδεύουμε και ηχογραφούμε δίσκους σχεδόν ασταμάτητα για 40 χρόνια περίπου. Είναι, λοιπόν, ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου και έτσι θα πρέπει να είμαστε...όχι ακριβώς επιλεκτικοί για το που θα παίξουμε αλλά για τα πόσα shows θα δίνουμε κάθε φορά. Τα Ευρωπαϊκά festivals θα είναι πάντα μία καλή επιλογή αλλά δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε τεράστιες περιοδείες...να φεύγουμε από εδώ να πηγαίνουμε στη Νότια Αμερική, μετά κατευθείαν στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, την Αυστραλία κτλ. Όχι ότι δεν το διασκεδάζουμε...το αντίθετο. Το αγαπάμε! Μας αρέσει να ταξιδεύουμε, να επισκεπτόμαστε νέα μέρη και να κάνουμε βόλτες στις πόλεις που παίζουμε ιδιαίτερα όταν έχουμε ρεπό. Έχε υπόψη σου ότι το κάνουμε αυτό 40 χρόνια. Μετά από 6 μήνες σπίτι σου, αρχίζεις σιγά σιγά να θέλεις ξανά να περιοδεύσεις και να ανέβεις στη σκηνή (γέλια). Αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να ξαναγίνεις νέος. Φυσικά, θα συνεχίσουμε να ηχογραφούμε...ήδη έχουμε γράψει υλικό για το επόμενο μας album. Τρία κομμάτια έχουν ήδη ηχογραφηθεί και έχουν πρόχειρα μιξαριστεί. Νομίζω ότι η εταιρεία θα κυκλοφορήσει κάτι...για να δώσει μία πρόγευση στους οπαδούς μας για το τι έρχεται. Θα είναι ένα καταπληκτικό album και θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε το “Angel of Retribution” αφού βγάλαμε από το σύστημα μας το θέμα του Νοστράδαμου. Τώρα, θα ακούσετε τους κλασικούς Priest...τις κραυγές, τα γρήγορα μέρη, τα αργά μέρη...δηλαδή, heavy metal! Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» πρέπει να πούμε στους fans που μας στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια.
Ποια είναι τα συναισθήματα σου τώρα που η καριέρα σου φτάνει στο τέλος της; Αναφέρομαι, κυρίως, στην ανθρώπινη και όχι στην επαγγελματική πλευρά...
Ian Hill: Φαντάζομαι ότι θα είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα...ευτυχώς αυτή η περιοδεία θα είναι μεγάλη και έτσι κοιτάμε κάθε συναυλία χωριστά. Θα αρχίσω να σκέφτομαι αυτό που με ρώτησες όταν φτάσει η ώρα για το τελευταίο show.
Μάλλον θα είσαι συγκινημένος εκείνη την ώρα...
Ian Hill: Πολύ πιθανό...ωστόσο, δεν έχει έρθει ακόμη αυτή η ώρα.
Υπάρχει και ένα νέο μέλος στο group, o Richie Faulkner.
Ian Hill: Ναι!
Ποια είναι η συνεισφορά του στα live shows της μπάντας;
Ian Hill: Ο Richie είναι εκπληκτικός, όπως θα διαπιστώσεις άλλωστε και σε λίγη ώρα. Είναι μεγάλο ταλέντο, εξαιρετικός κιθαρίστας, απίστευτος τύπος και φανταστικός πάνω στη σκηνή. Αν δεν τον είχαμε βρει, θα είχαμε σίγουρα πρόβλημα. Ευτυχώς τον βρήκαμε και συνεχίζουμε ακάθεκτοι.
Ήταν περίεργο για τους Priest αλλά και για σένα προσωπικά να παίζεις χωρίς τον K.K. στη σκηνή;
Ian Hill: Η αλήθεια είναι πως όχι. Ο Ken αποφάσισε να αποσυρθεί μιας και αντιμετωπίζει προβλήματα με τον καρπό του. Νομίζω ότι αυτός ήταν ο βασικός λόγος. Του δώσαμε άπλετο χρόνο να αλλάξει γνώμη...ακόμη και εγώ προσωπικά τον έπιασα και του ζήτησα να το ξανασκεφτεί αλλά δυστυχώς ήταν απόλυτος...ήθελε να αποσυρθεί. Εμείς θέλαμε να συνεχίσουμε με τους Priest. Ο Richie ήταν ένα δώρο για μας και μιας και ήταν οπαδός της μπάντας, ήξερε σχεδόν όλα τα τραγούδια που σχεδιάζαμε να παίξουμε σε αυτή την περιοδεία. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι ο Richie διατήρησε όλα τα βασικά στοιχεία του Ken, όπως για παράδειγμα τα solos (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αφήνει το δικό του στίγμα).
Πως αισθάνεσαι που είσαι πλέον το μοναδικό μέλος που βρίσκεται από την αρχή στους Priest;
Ian Hill: (γέλια) Ναι...
Από το 1970...; Αρχές του 70...;
Ian Hill: Βασικά από το 1969...τότε ξεκινήσαμε.
Είσαι, λοιπόν, μία πατρική φιγούρα για το group!
Ian Hill: (γέλια) Ίσως για τον Richie και τον Scott που είναι οι νεότεροι. Με τον Rob και τον Glenn είμαστε μαζί τόσα χρόνια και είμαστε ειλικρινά ευγνώμονες που μοιραζόμαστε μία τόσο ευχάριστη ζωή και συνεχίζουμε με τον ένα τρόπο ή τον άλλο.
Πως και δεν συνθέτεις περισσότερα κομμάτια;
Ian Hill: Ο κύριος λόγος είναι ότι...όλα αυτά τα χρόνια, ο Rob μαζί με τον Glenn και τον Ken δημιούργησαν μία δυναμική συνθετική ομάδα και εγώ δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό. Άλλωστε, όταν έχεις ηχογραφήσει τόσα κλασικά τραγούδια, δεν υπάρχει καν ζήτημα για το ποιος είναι ο συνθέτης.
Ian, σε έχουμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια να παίζεις στο πίσω μέρος της σκηνής, δίπλα από το drum kit. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να σε δούμε μπροστά στη σκηνή έστω και για λίγο;
Ian Hill: Ίσως στο τελευταίο show να κάνω κάνα δύο βήματα μπροστά (γέλια).
Μετά από 40 χρόνια, έχει μείνει τίποτα που δεν έχεις κατακτήσει με τους Priest;
Ian Hill: Νομίζω ότι έχουμε κατακτήσει όλους τους αρχικούς στόχους που είχαμε θέσει...δε νομίζω να έχει μείνει κάτι...είμαστε οι Priest! Είμαι σίγουρος, πάντως, ότι κανένας από εμάς δεν περίμενε ότι ύστερα από 40 χρόνια θα είμαστε ακόμη εδώ και θα παίρνουμε μάλιστα και βραβείο Grammy.
Flash forward...20 χρόνια μετά. Κάθεσαι στη βεράντα σου και περνάει ένας πιτσιρικάς με ένα metal t-shirt. Σταματάει και σου λέει: «Κύριε Hill, μπορείτε να μου πείτε ποιος είναι ο θεμέλιος λίθος της δισκογραφίας των Judas Priest; Το album για το οποίο είσαστε πραγματικά υπερήφανος»;
Ian Hill: Θεμέλιος λίθος...μάλλον, ο πρώτος μας δίσκος.
Αλήθεια;
Ian Hill: Ναι...δεν ήταν καθόλου καλά ηχογραφημένο και ο ήχος ήταν άθλιος (γέλια). Αλλά όταν προσπαθείς πολλά χρόνια να τα καταφέρεις και μία μέρα μπαίνεις στο δισκάδικο της γειτονιάς σου και βλέπεις το δικό σου album στο ράφι, δίπλα από όλα τα αγαπημένα σου συγκροτήματα...τους Stones, τους Beatles, τους Animals, τους Cream...τότε καταλαβαίνεις ότι έχεις κάνει το πρώτο βήμα. Το “Rocka Rolla” ήταν το δικό μας πρώτο βήμα. Σίγουρα, όλα τα συγκροτήματα έχουν δυνατές αναμνήσεις από το ντεμπούτο τους αφού είναι το πρώτο σκαλοπάτι στη σκάλα. Από το σημείο εκείνο και μετά, είναι στο χέρι σου να εξελιχθείς ή να εξαφανιστείς. Ευτυχώς, στη δική μας περίπτωση, δουλέψαμε σκληρά και διαμορφώσαμε τον δικό μας ήχο με την πάροδο του χρόνου.