ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011
ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ
Η ψυχαγωγία με την αρχαία έννοια, δηλ. «θεραπεία της ψυχής» μέσα από διαδικασίες «αποδομήσεως» και αναγεννήσεώς της, αποτέλεσε ζητούμενο σχεδόν όλων των παραδοσιακών κοσμοαντιλήψεων. Από τις ενστικτώδεις μαγικές πρακτικές των πρωτογόνων μέχρι τις πιο συνειδητοποιημένες Ελληνικές λατρείες του Διονύσου και του Πανός, η μουσική υπήρξε το κοινό μέσο αυτής της μορφής αναζήτησης.
Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι η ροκ μουσική αποτελεί ίσως την μοναδική ισχυρή διονυσιακή επιβίωση στον σημερινό Δυτικό Πολιτισμό (διευκρινίζουμε, ότι εννοούμε την αυθεντική ροκ και όχι τις ευτελείς απομιμήσεις της, που κατασκευάζονται και προβάλλονται μαζικά από πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες). Κάτι που επέσυρε εναντίον της (από τη γέννησή της κιόλας), την λογοκρισία, την συκοφάντηση και τις διώξεις τού θορυβημένου πολιτικού κατεστημένου και των φανατισμένων θρησκευόμενων «νοικοκυραίων» (κυρίως στις Η.Π.Α. και στην Βρεταννία, αλλά και στην Ελλάδα).
Οι πηγές της μπορούν να αναζητηθούν στις -προς τιμήν κυρίως του Διονύσου- οργιαστικές τελετουργικές μουσικές της Αρχαιότητας. Οι οποίες (παρά την γνωστή χριστιανική απαγόρευση) επιβίωσαν στο Ευρωπαϊκό δημοτικό τραγούδι, και των οποίων τα ύδατα διακλαδίστηκαν μέσα στους αιώνες, για να ξαναβρεθούν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε κοινή ροή στη σύνθεση των πολιτισμικών καταβολών των αποίκων της Βορειοαμερικανικής Ηπείρου. Από εκεί ο συγκεκριμένος μουσικός τρόπος επαναδιαδόθηκε ανανεωμένος τεχνικά (π.χ. τον θεμελιώδη ρόλο των διαφόρων εθνικών παραλλαγών του πανάρχαιου άσκαυλου, ή ζουρνά ανέλαβε παγκοσμίως η ηλεκτρική κιθάρα, επιτυγχάνοντας παρόμοια ψυχολογικά αποτελέσματα) σε όλον σχεδόν τον Δυτικό Κόσμο. Με τέτοια μάλιστα σαρωτική επιρροή, ώστε να συνδράμει μαζί με άλλους παράγοντες στη δημιουργία μιας σειράς εποικοδομητικών κοινωνικών εκρήξεων (με αποκορύφωμα το γνωστό φαινόμενο της παγκόσμιας νεανικής εξέγερσης της δεκαετίας του 1960 και της μόνιμης επιδραστικότητάς του στις σύγχρονες κοινωνίες). Μετά από τα παραπάνω δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τυχαία η κατ’ επανάληψιν (επι)στροφή των ροκ καλλιτεχνών στις μυθολογίες της Ευρώπης, της Ινδίας ή της βορείου Αμερικής προς αναζήτηση έμπνευσης και καλλιτεχνικής επικύρωσης. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Έλληνες θεοί και θεές κατέχουν σημαντικό μερίδιο στις προτιμήσεις τους.Ένα εξαιρετικό ροκ σχήμα, οι Γερμανοί Εloy στον δίσκο τους Ocean του 1976 έχουν περιλάβει ένα δωδεκάλεπτο έπος αφιερωμένο στον Ποσειδώνα, το Poseidon’s Creation. Το τραγούδι έχει πολλές εναλλαγές και παρ’ όλο που χρησιμοποιούνται με εξαντλητικό τρόπο όλα τα συνήθη στη ροκ μουσικά όργανα –ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, κάθε είδους πλήκτρα κ.λπ.–, η όλη εκτέλεση ισορροπεί αριστουργηματικά ανάμεσα στο βαρύ και στο υπερβολικά αιθέριο. Διηγείται μία ιστορία για τον Ποσειδώνα και πρόκειται κυριολεκτικά για ύμνο-διήγηση, γραμμένον μάλιστα κατά τα υφολογικά πρότυπα των αντιστοίχων ομηρικών.Ο Ποσειδώνας φαίνεται, ότι αποτελεί προσφιλές θέμα για τους ροκ καλλιτέχνες. Το 1970 οι Άγγλοι Κing Crimson κυκλοφορούν τον δίσκο τους In The Wake Of Poseidon, όπου υπάρχει και το ομώνυμο τραγούδι. H ατμόσφαιρα είναι και εδώ επική, αν και λιγότερο τελετουργική, ενώ με μία σχεδόν εντελώς συμβολική στιχουργική ασκείται (όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνεται ο γράφων) κριτική στην υποκρισία των διανοουμένων, στην κτηνωδία των κυριάρχων και στην ηλιθιότητα των «μαζών», και δίνεται έμφαση, στο ότι αυτές οι καταστάσεις έχουν σπρώξει τον πλανήτη στα όριά του. Ίσως κατά τον καλλιτέχνη όλα αυτά να προηγούνται από –και να προοιωνίζουν– την Αφύπνιση του Ποσειδώνα και τον καθαρμό της Γης από το μίασμα τής εναντίον της διαπραχθείσης Ύβρεως.Εικόνα: «Τo παιδί της Αφροδίτης» (Άphrodite’s Child), ιστορικό Eλληνικό ροκ συγκρότημα της δεκαετίας του ’60. Στην φωτογραφία οι Βαγγέλης Παπαθανασίου, Ντέμης Ρούσος και Λουκάς Σιδεράς σε φωτογράφηση του 1967Αν η ροκ είναι η πιο πρόσφατη έκφραση ενός τρόπου αντίληψης και χρήσης της μουσικής, που ανιχνεύεται σχεδόν μέχρι την Προϊστορική Εποχή, τότε δεν θα μπορούσαν να «διαφύγουν» από τους ροκ μουσικούς οι… προστάτες θεοί τους, ο Διόνυσος και ο Παν. Οι Καναδοί Rush, συγκρότημα του έντεχνου «σκληρού» ροκ με πολλά μελωδικά περάσματα, αναφέρονται στον πρώτο στο τραγούδι τους Bacchus Plateau (το Οροπέδιο του Βάκχου) από τον δίσκο τους Caress Of Steel του 1975. Πρόκειται για μέρος ενός μεγαλύτερου τραγουδιού, στο οποίο περιγράφεται η ιστορία ενός αγοριού, που προσπαθεί σκληρά να πετύχει τον σκοπό της ζωής του. Γερνώντας έχει μάθει, ότι αυτό που άξιζε τελικά περισσότερο από τον ίδιο τον προορισμό είναι το ταξίδι που απαιτήθηκε. Τετριμμένο θέμα, αλλά δοσμένο με πρωτοτυπία, καθώς (όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνεται ο γράφων) ο Διόνυσος υπονοείται εδώ ως ο θεός των ανωτέρων σταδίων της προσωπικής εξέλιξης (υπενθυμίζουμε, ότι στην Αρχαιότητα απεκαλείτο και «ανθρωπορραίστης», δηλαδή κατά μία ερμηνεία αυτός που διαρρηγνύει τον παλαιό εαυτό, για να κατορθώσει να αναδυθεί ο νέος).Το ίδιο συγκρότημα στον δίσκο του Hemispheres του 1978 έχει συμπεριλάβει ενωμένα τα τραγούδια Apollo Bringer Of Wisdom/ Dionysus Bringer Of Love. Εδώ, με έναν τρόπο που παραπέμπει σε τραγική ποίηση στις καλύτερες στιγμές της, παρουσιάζεται «κάθε ανθρώπινη ψυχή ένα πεδίο μάχης», και οι φαινομενικά αντίθετοι αλλά συμπληρωματικοί θεοί έρχονται συνοδοιπόροι μιας ανθρωπότητας, που τους έχει απελπισμένα ανάγκη, για να βρει το μέτρο και να πορευθεί προς την ευδαιμονία.Από την άλλη μεριά ο Παν δέχεται μεγάλες τιμές από τον Σκωτσέζο Μike Scottκαι το προσωπικό μουσικό του όχημα, τους Waterboys. Στο τραγούδι The PanWithin από τον δίσκο This Is The Sea του 1985 οι εραστές αναζητούν και αφουγκράζονται τον εσώτερο Πάνα υπό την καταιγιστική ρυθμική συνοδεία ηλεκτρικής κιθάρας, πιάνου και βιολιού. Αλλά η μεγάλη ανατριχίλα έρχεται με το τραγούδι Τhe Return Of Pan από τον δίσκο Dream Harder του 1993, όπου με αφορμή μία ιστορία του Πλουτάρχου από το «Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων» ο Scott ειρωνεύεται και πετάει το γάντι σε όσους πιστεύουν την φήμη για τον υποτιθέμενο θάνατο του εν λόγω θεού: «από τις πανάρχαιες ημέρες και σε όλα τα χρόνια/ από την Αρκαδία μέχρι τα πέτρινα πεδία του Ινισχήρ/ κάποιοι λένε, πως οι θεοί είναι απλώς ένας μύθος/, αλλά μάντεψε με ποιόν έχω χορέψει/, ο Μέγας Παν ζει!»...
Στο τραγούδι εκτός από τα κατά παράδοση χρησιμοποιούμενα στη ροκ μουσικά όργανα γίνεται και εκτεταμένη χρήση κλαρίνου (!), ενώ ο εκρηκτικός συνδυασμός του με την ηλεκτρική κιθάρα αμέσως μετά την ιαχή «ο Μέγας Παν ζει!» ίσως κάνει την συγκεκριμένη φράση να ακούγεται ανησυχητικά πειστική για κάποιους… Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι ο Μike Scott επισκέπτεται συχνότατα την Αρκαδία.
Από την άλλη άκρη του πλανήτη οι Αυστραλοί Dead Can Dance υποκλίνονται στις Μούσες και στην Κόρη (Περσεφόνη). Τα τραγούδια Summoning Of The Muse και Persephone (thegathering of flowers) βρίσκονται στον δίσκο τους Within The Realm Of A Dying Sunτου 1987, ένα εξωτικό μείγμα ροκ και επιρροών από Αρχαία Ελληνική και κλασική μουσική του 17ου και 18ου αιώνα.Ρωμαίικο κατεστημένο και ροκ μουσικήΕάν μετά τα παραπάνω λογικά σκεπτόμενος ο αναγνώστης περιμένει, ότι κάτι ανάλογο θα συμβαίνει και στην Ελλάδα, μάλλον πλανάται. Σε μια χώρα, της οποίας οι σημερινοί κάτοικοι ενδιαφέρονται περισσότερο για τηλεσκουπιδοθεάματα όπου η μουσική έκφραση κακοποιείται βάναυσα , δεν απομένει και πολύς χώρος για την καλλιέργεια και την προβολή ποιοτικών μουσικών ιδιωμάτων. Πόσο μάλλον για μία Ελληνική ροκ, η οποία οφείλει περισσότερο από κάθε άλλον να αποκαταστήση τη σχέση της με την παγκοσμιότητα του Ελληνικού Πολιτισμού, κάτι που, όπως είδαμε, έχουν επιτύχει προ πολλού οι ροκ (και όχι μόνο) μουσικοί σε όλον τον Δυτικό Κόσμο.Τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα, εάν αναλογιστεί κανείς τις κατά καιρούς εχθρικές προς την ροκ κορώνες σπουδαίων ίσως ως μουσικών αλλά προτρεχόντων κατά τα άλλα Ελλήνων, οι οποίοι την χαρακτηρίζουν ως «ξενόφερτη», ενώ ειδικά αυτοί θα έπρεπε να γνωρίζουν, ότι το συγκεκριμένο μουσικό είδος βασίζεται, όπως ελπίζουμε ότι δείξαμε πιο πάνω, πρώτα και κύρια στην δημοτική παράδοση όλων σχεδόν των αρχαίων Ευρωπαϊκών λαών, κατ’ επέκτασιν και του Ελληνικού. Αντιθέτως, και σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω, η σημερινή Ελλάδα μπορεί να καυχάται για μία παρά φύση διεθνή ευρεσιτεχνία: Την καταγέλαστη κομπανία των «παπαροκάδων»...Αρκετοί Έλληνες ροκ μουσικοί δεν κατάφεραν να απεγκλωβισθούν από το πνευματικό βραχυκύκλωμα του ελληνοχριστιανισμού και της ρωμιοσύνης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ρωμιο-ροκ: • «Να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε» ή «και τι ζητάω, τι ζητάω, μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω...» τραγουδάει ο ελληνορθόδοξος Δ. Σαββόπουλος.
Πάντως ως προς το υπό συζήτησιν θέμα ο γράφων έχει υπ’ όψιν του δύο περιπτώσεις. Η πρώτη είναι το τραγούδι «Ο Παν» του σημαντικού (και όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα) ροκ σχήματος Ακρίτας από έναν μικρό δίσκο τους του 1973. Η άλλη αφορά στο σύνολο Δαιμόνια Νύμφη, το οποίο δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια έχοντας στο ενεργητικό του αξιολογότατες εργασίες σε δίσκους βινυλίου και σύμπακτους, προσανατολισμένες σε μία αρχαιοελληνικής έμπνευσης μουσική (είναι όμως αμφίβολο, εάν θα πρέπει να τους κατατάξουμε στον, έστω και ευρύτερο, χώρο της ροκ).Θα χαρώ ιδιαιτέρως, εάν κάποιος καλύτερα ενημερωμένος αναγνώστης έχει εντοπίσει και άλλα παραδείγματα.Εάν, όπως λένε, το όνομα είναι προίκα, τότε δεν πρέπει να παραλείψουμε μία αναφορά στο φαινόμενο των αναρίθμητων ροκ συγκροτημάτων, που διάλεξαν το όνομά τους από την Ελληνική Μυθολογία-Θεολογία, δημιουργώντας μία μονιμότερη σχέση μαζί της. Να αναφέρουμε ενδεικτικά δύο από τα σημαντικότερα ονόματα στην ιστορία της ροκ, τους Αμερικανούς Styx και τους δικούς μας Aphrodite’ s Child (το πρώην συγκρότημα του Βαγγέλη Παπαθανασίου). Επίσης υπάρχουν τουλάχιστον δύο ανεξάρτητες (δηλ. μη πολυεθνικές), δισκογραφικές εταιρείες με όνομα δανεισμένο από τον κατ’ εξοχήν θεό της ροκ, οι αμερικανικές Dionysus Records και BacchusArchives.Ούτως η άλλως, ακόμη και όταν οι ροκ μουσικοί δεν τον επικαλούνται ευθέως, ο Διόνυσος τιμάται με κάθε απογείωση της ηλεκτρικής κιθάρας, με κάθε βακχικού τύπου κατάσταση, στην οποία περιέρχεται το ακροατήριο μιας αυθεντικής ροκ συναυλίας και με κάθε συνειδησιακή αλλαγή και εξέγερση, που η μουσική αυτή μπορεί διαπιστωμένα να επιφέρει. Είναι σημαντική επιβεβαίωση για όσους τα τελευταία πενήντα χρόνια αγάπησαν και θεώρησαν αυτή τη μουσική, ως κάτι παραπάνω από διασκέδαση, δηλαδή ως ψυχ-αγωγία, ότι το ίδιο ακριβώς πιστεύει και φοβάται σε αυτήν και ο –όποτε του δόθηκε ευκαιρία– μεγαλύτερος διώκτης της: ο παγκόσμιος Χριστιανισμός.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ROCK

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ROCK

Οι ρίζες της rock χάνονται στις ζούγκλες του Αμαζονίου και της Αφρικής.Το 1619 οι πρώτοι σκλάβοι μεταφέρονται στην Αμερική.Φέρνουν μαζί τους τις παραδόσεις,τα έθιμα και φυσικά τη μουσική τους. Κλιμακωτά με την ανάμιξη αφρικανικής και ευρωπαϊκής μουσικής δημιουργείται η μητέρα της rock, η jazz. Στη γέννηση της rock συνέβαλαν επίσης το rhythm and blues και τα gospels, που είναι αφροαμερικάνικα ιδιώματα, και η countrie, είδος φολκλορικής μουσικής που εμφανίστηκε στη Ιρλανδία.Το πρώτο rock hit ήταν το ''Rock around the clock'' του Bill Haley και των His Comets το 1954. Το τραγούδι αυτό ήρθε σε συνδυασμό με τις περιοδείες του συγκροτήματος στις ΗΠΑ. Έτσι ξεκίνησε η διάδοση της μουσικής rock.Επίσης στη διάδοση της καινούριας μουσικής συνέβαλαν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι οποίοι στο πνεύμα του ανταγωνισμού με την τηλεόραση έπαιζαν συνεχώς κομμάτια rock.
O πρώτος τραγουδιστής που έδωσε στη rock παγκόσμια λάμψη ήταν ο Elvis Prisley, που εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή το 1955.Ο Elvis αρεσε στη νεολαία γιατί ήταν νέος, ωραίος και προκλητικός.Έτσι, τα νεαρά κορίτσια παθαίνουν υστερία μόλις τον βλέπουν, ενώ τα αγόρια τον ζηλεύουν.
Σύντομα δημιουργήθηκαν δύο ρεύματα rock στην Αμερική:από τη μια το rockabily, ερμηνευμένο από λευκούς που κατάγονταν από τις νότιες κυρίως πολιτείες των ΗΠΑ, με αντιπροσώπους τους Elvis Prisley, Ricky Nelson, Bandy Holy, Jerry Lee Liouis.Από την άλλη το μαύρο rock, πιο ορμητικό και με δαιμονισμένο ρυθμό, με αντιπροσώπους τους Litte Richard, Bo Didly,Chuk Berry.
Η δεκαετία του ΄60 έχει να επιδείξει πολλά αξιόλογα συγκροτήματα, με πρωταγωνιστές τους Beatles, τους Kings, τους Rolling Stones, τους Who και τους Animals. Τα συγκροτήματα αυτά εμφανίστηκαν στην Αγγλία και αρχικά έγιναν γνωστά ως συγκροτήματα rock , που όμως δεν περιορίστηκαν στο να αντιγράψουν τα πρότυπα της Αμερικής. Σταδιακά εξελίχτηκαν και ανέμιξαν στοιχεία jazz, φολκλορικής και κλασικής μουσικής.Παράλληλα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού πολλοί rock τραγουδιστές όπως ο Bob Dylan έγραψαν τραγούδια των οποίων το περιεχόμενο είναι τα σοβαρά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, όπως ο πόλεμος και η φτώχεια. Επίσης στην Αμερική δημιουργούνται πολλά αξιόλογα συγκροτήματα, όπως οι Jeferson Airplane, The Grateful Dead και οι Doors. Ακόμη εμφανίζονται βοκαλίστες όπως η Jannis Joplin, και εκπληκτικοί κιθαρίστες όπως ο Jimmy Hendrix.
Δεκαετία του '70 και ο χορός συνεχίζεται:Scorpions, Guns 'n' Roses, Metallica, Sex Pistols, Deep Purple, Led Zeppelin, Pink Floyd κλπ. Ακόμα τραγουδοποιοί όπως οι Elton John, Bruce Sringsteen, David Bowie, Lou Reed, Eric Clapton. Σιγά σιγά ο ήχος σκληραίνει και η μουσική γίνεται πιο βίαιη και επιθετική.Ξεκινούν επίσης οι ηλεκτρονικές επεμβάσεις στη μουσική. Στα μέσα της δεκαετίας του '70 εμφανίζεται η pank και η jazz rock. Άλλα συγκροτήματα που γεννιούνται είναι οι Genesis, Yes, Kansas, Eagles, Roxy Music κλπ.Στο μεταξύ εμφανίζονται και παρακλάδια της rock, όπως η rap, η ψυχεδέλεια, η τζαμαϊκανή reggae και η heavy metal.Στη δεκαετία αυτή κάνει τα πρώτα της βήματα και η ελληνική rock, με κύριους εκφραστές το Διονύση Σαββόπουλο , το Μίμη Πλέσσα, το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και το θρυλικό Παύλο Σιδηρόπουλο.
Στις αρχές της δεκαετίας του΄80 δημοφιλής είναι η τάση του new wave με συγκροτήματα όπως οι Talking Heads, Stranglers ...Τότε διαμορφώνεται και το dark wave ή gothic rock με τους Joy Division, Cure... Στις ΗΠΑ σχηματίζονται συγκροτήματα καθοριστικά για την πορεία της μουσικής όπως οι REM, Sonic Youth...Επίσης στο Σιάτλ έχουμε τη μουσική grunge με αντιπροσώπους τους Pearl Jam, Nirvana, Soundgarden...Στην άνθηση της αμερικανικής rock συμβάλλουν οι Red Hot Chili Peppers, Offspring, Smashing Pumpkins.Στην Ελλάδα αξιόλογοι είναι οι Socrates, Magic de Spell, Panx Romana, 2002 GR, Μεταλλακτικοί, Μουσικες Ταξιαρχίες κλπ.
Η δεκαετία του '90 είναι δεκαετία ακμής για τη βρετανική rock με τους Oasis, Blur, Pulp, Radiohead κλπ. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν πλέον χιλιάδες συγκροτήματα rock. Στην Αυστραλία οι Go-Betweens, στη Νέα Ζηλανδία οι Chills, στην Ολλανδία οι Nits κλπ. Ορισμένα ακολουθούν το στυλ παλιών συγκροτημάτων,αλλά υπάρχουν και συγκροτήματα που διαμορφώνουν το δικό τους στυλ, όπως οι Oasis, Aerosmith, U2, The Fall κ.α. Στην Ελλάδα υπάρχουν σχήματα που ικανοποιούν όλα τα γούστα, όπως οι Terror-X-Crew και οι Active Member για hip-hop, οι Τρύπες , τα Ξύλινα Σπαθιά, τα Διάφανα Κρίνα και οι Στρογγυλό Κίτρινο για hard rock, οι Stereo Nova και Μίκρο για ηλεκτρονική μουσική , οι Ενδελέχεια και τα Υπόγεια Ρεύματα για rock-έντεχνες μελωδίες, οι Πυξ Λαξ για rock-λαϊκες μελωδίες και άλλα. Ο αιώνας κλείνει με την ύπαρξη αθάνατων κομματιών και καταπληκτικών δημιουργών.

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ BLOG ΣΤΟ FACEBOOK

H ROCK ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ  80's

ATMA-THE-BAND ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ATMA -ΧΟΡΟΣ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ / HOROS STI VROXI -OFFICIAL VIDEO

Οι άτμα είναι ένα συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη.

Δημιουργήθηκαν το 2004 και από τότε η παρουσία τους στα μουσικά δρώμενα της πόλης είναι συνεχής και ιδιαίτερα έντονη.

Kατάφεραν να καθιερωθούν ως ένα από τα δημοφιλέστερα groups της πόλης όταν το 2005 ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους στο malt ‘n jazz.

Από το 2006 το συγκρότημα γίνεται ακόμη πιο γνωστό στο ευρύ κοινό, αφού πέρα από τις εμφανίσεις τους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, συμμετείχαν και σε πολλές συναυλίες του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώ ακολούθησε και μια σειρά από Live Parties στο Bar Restaurant Shark.

Από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι τον Απρίλιο του 2010 οι άτμα εμφανίζονται ως resident group στο πιο glamorous και prestigious Club της Ελλάδας, το Club Vogue, σε εβδομαδιαία βάση και σε κοινό μεγαλύτερο από 2.000 κόσμο σε καθε τους εμφανιση .

Το Σεπτέμβριο του 2009 απέκτησαν συμβόλαιο με μια από τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρίες, τη MINOS EMI. Το πρώτο τους single, με τίτλο «Χορός στη βροχή», ακούγεται ήδη στα ραδιόφωνα όλης της χώρας και σημειώνει μεγάλη επιτυχία.

Στα έξι χρόνια από την ίδρυσή τους έχουν κάνει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα συμμετέχοντας στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και έχουν συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες, ενώ έχουν εμφανιστεί και σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές παρουσιάζοντας δείγματα της δουλειάς τους («Mega Star», «Mad Day Live», «Όμορφος Κόσμος το Πρωί», «Ράδιο Αρβύλα», «Κοίτα τι έκανες»).

Αυτή την περίοδο οι άτμα βρίσκονται στο studio προετοιμάζοντας το album τους, που αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2010.

Οι άτμα είναι οι:

Δημήτρης Τερζίδης (φωνή)

Μαργαρίτα Λοΐζου (φωνή)

Κώστας Κλετσίδης (πλήκτρα)

Άνθιμος Μάντι (κιθάρα)

Κώστας Ταλταμπάνης (μπάσο)

Γιώργος "Ραββίνος" Μπαλτάς (τύμπανα)

www.atmatheband.com

http://twitter.com/atmatheband

http://el-gr.facebook.com/pages/ATMA-the-band/193786455313

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗΣ-ΜΕΡΟΣ Β'

Τα 5 είδη του Rock N' Roll

Mεταξύ των ετών 1954-56 υπήρχαν 5 χαρακτηριστικά είδη, που αναπτύχθηκαν αυτόνομα και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, και όλα μαζί έγιναν γνωστά σαν rock n' roll. Τα είδη αυτά είναι τα εξής:

Το rhythm n' blues του Βορρά, με κύριο εκπρόσωπο τον Βill Halley και τους Comets. 

Το χορευτικό blues της Νέας Ορλεάνης. 

Το country rock του Μέμφις, αλλιώς γνωστό ως rockabilly. 

Το rhythm n' blues του Σικάγο. 

Το rock n' roll των φωνητικών συγκροτημάτων.
1. Το rhythm n' blues του βορρά

Το rhythm ‘n’ blues του βορρά, που αντιπροσωπευόταν κυρίως από τον Βill Halley και τους comets, ενδιαφερόταν κυρίως να εκφράσει συναισθήματα κεφιού και σύμπνοιας. Προήλθε από τον δεκαετή πειραματισμό του Halley πάνω σε ένα μείγμα country and western, Dixieland και rhythm ‘n’ blues, διανθισμένο πιο πολύ με έγχορδα παρά με πνευστά και κρουστά.

2. Το χορευτικό blues της Νέας Ορλεάνης
To στυλ αυτό έγινε πρώτη φορά ευρέως γνωστό από τον Pat Boone, έναν από τους «διάδοχους» του Ηalley. Σε αντίθεση με τον όχι ελκυστικό, αλλά γραφικό και κεφάτο Halley, ο Βοοne ήταν καλοφτιαγμένος και ελκυστικός, η μόνη του προσφορά όμως, ήταν ότι έφερε λίγη συντηρητική ευπρέπεια στο χώρο της μουσικής. Τα τραγούδια που ερμήνευσε ο Boone και που τον έκαναν γνωστό ήταν τα «Ain’t that a shame» και «Tutti Frutti» , όχι δικά του, αλλά των Fats Domino και Little Richard αντίστοιχα. Επομένως, το άστρο του Boone γρήγορα έσβησε και εκείνος αποσύρθηκε στις μπαλάντες από όπου είχε ξεκινήσει, όταν το κοινό στράφηκε στους αρχικούς ερμηνευτές των τραγουδιών αυτών.
Ο Fats Domino συνετέλεσε στην εξέλιξη του χορευτικού blues της Nέας Ορλεάνης με μια σειρά θαυμάσιων δίσκων, με πρώτο από αυτούς τον «The Fat Man» (Imperial) το 1950. Kύρια χαρακτηριστικά του ήταν η βαθιά φωνή τενόρου, το παίξιμο του πιάνου σε στυλ boogie (δηλ. έπαιζε τις συγχορδίες με δυο χέρια), καθώς επίσης και το ζωηρό και κεφάτο στιλ του, το οποίο γρήγορα ανακαλύφθηκε από τους ακροατές της ποπ που ανέβασαν αυτόν και τα τραγούδια του στις κορυφαίες θέσεις του Billboard. Σε αντίθεση με το cool ύφος του Domino, o Little Richard υιοθέτησε ένα άγριο στυλ με δυνατά φωνητικά ανεβάσματα. Επίσης η σκηνική του παρουσία αποτέλεσε τη βάση των μετέπειτα ροκάδων: αστραφτερά κουστούμια, μακριές ντραπε ζακέτες, φαρδιά παντελόνια, μακριά μαλλιά γυαλισμένα με πολλή μπριγιαντίνη και χρυσά δαχτυλίδια.

3. Το country rock του Μέμφις (rockabilly)
Το είδος αυτό, που οι ερμηνευτές του ονόμαζαν country rock και που οι άνθρωποι της μουσικής βιομηχανίας και οι συλλέκτες δίσκων το έλεγαν rockabilly, αποτελούσε τη λευκή, Νότια εκδοχή του δωδεκάμερου boogie blues που παιζόταν με τη συνοδεία ηλεκτρικής κιθάρας, όρθιου μπάσου και ντραμς (από το 1956). Το country rock έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο από τον Elvis Presley, το απόλυτο είδωλο στα μέσα της δεκαετίας του ’50, καθώς επίσης και από τον Roy Orbison (βλ. «Pretty Woman»), τον Johnny Cash και τον Jerry Lee Lewis. Βέβαια, ο Elvis Presley δεν έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με το κλασικό country rock, το οποίο πουλούσε κατ’εξοχην μόνο στον αμερικανικό Nότο, αλλά με ένα παρόμοιο μουσικό ύφος, εμπλουτισμένο με μουσικά στοιχεία ξένα προς το ακροατήριο της country rock, όπως πχ φωνητικά και δυνατές ηλεκτρικές κιθάρες.

4. Το rhythm n' blues του Σικάγο
To rhythm n blues του Σικάγο προήλθε από το λεγόμενο bar blues, το οποίο καλλιεργήθηκε από τον Muddy Waters και τους μαύρους μουσικούς (Howling Wolf, Elmore James) που τον στελέχωσαν ερχόμενοι από το Μέμφις στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Kύριοι εκπρόσωποι του rhythm n blues ήταν ο μοναδικός Chuck Berry με το θρυλικό «Maybellene» και ο Βob Diddley.

5. Το rock n' roll των φωνητικών συγκροτημάτων
Ήταν το πιο χαλαρό από τα άλλα μουσικά είδη. Κι ενώ στις άλλες τεχνοτροπίες γινόταν όλο και πιο συχνή η χρήση οργάνων όπως οι ηλεκτρικές κιθάρες και τα ντραμς, εδώ έχουμε μια επιστροφή στη φωνή, που, αν και κάνει το σύνολο να φαίνεται απλό και συνηθισμένο, μας κερδίζει πολλές φορές με τα back-up φωνητικά. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και το περίφημο «Only You» των Platters, το οποίο (μετά κόπων και βασάνων είναι η αλήθεια) αποτέλεσε ορόσημο για τη μουσική της εποχής.

Τα μουσικά αυτά είδη και ο πειραματισμός πάνω σε αυτά αποτέλεσαν τη βάση για κάθε σημαντικό και συνειδητοποιημένο καλλιτέχνη των επόμενων δεκαετιών, όπως οι: Four Seasons, Beach Boys, Beatles, Rolling Stones και λιγότερο εμφανώς αλλά σαφώς ο Bob Dylan και ο Sly Stone. 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗΣ-ΜΕΡΟΣ Α'

Aπό το βιβλίο του Charlie Gillet "Ο ήχος της πόλης" των εκδόσεων Σύνορα-Λιβάνη.

Το rock n roll προέρχεται από το rhythm n blues. Για πρώτη φορά ο όρος rock n roll χρησιμοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 50. Tο rock n roll διαφέρει από το χορευτικό ρυθμό rock n roll, το οποίο ουσιαστικά έπαψε να υπάρχει περίπου το 1958, όπως επίσης διαφέρει και από το ροκ, το οποίο άρχισε να εξελίσσεται το 1964.
Πιο πριν η φράση rock n roll χρησιμοποιούνταν στα blues τραγούδια για να περιγράψει την ερωτική πράξη. Ειδικά από τα τέλη της δεκαετίας του ‘40 και μετά χρησιμοποιούνταν στα τραγούδια με διφορούμενη σημασία.

Το rock n roll δεν υπάρχει στην αγορά της ποπ μουσικής μέχρι το 1953, όταν το crazy man crazy του Βill Halley και των Comets γίνεται το πρώτο rock n roll τραγούδι που μπαίνει στο Billboard. Τα rhythm n blues τραγούδια ήταν τελείως διαφορετικά από τις ποπ μπαλάντες εκείνης της εποχής. Τα φωνητικά ήταν βαριά, οι στίχοι έβριθαν από σεξουαλικά υπονοούμενα, ο ρυθμός ήταν έντονος και χορευτικός και τα κυρίαρχα όργανα ήταν η κιθάρα, το σαξόφωνο και το πιάνο. Επίσης οι τα τραγούδια γράφονταν σε δίσκους χωρίς καμία ιδιαίτερη επεξεργασία.. Κύριο στοιχείο της μουσικής αυτής ήταν η έξαψη. Τα χορευτικά rhythm n blues ήταν καρπός της μαύρης μουσικής, της οποίας ο προσωπικός τρόπος και η αντίθεση της με τις γλυκανάλατες μπαλάντες των λευκών τροβαδούρων όπως του Σινάτρα, τράβηξαν την προσοχή των νεαρών λευκών που τη μετέτρεψαν σε cult μορφή τέχνης, όπως οι μεγαλύτερη τους έκαναν με την jazz.

Γιατί όμως αναπτύχθηκε και λατρεύτηκε το rock n roll? Αιτία ήταν η ανάπτυξη της νεανικής κουλτούρας, που αναδύθηκε μέσα από τις στάχτες του Β Παγκοσμίου πολέμου. Οι νέοι αμφισβητούν τις ηθικές αξίες της χώρας τους, και δημιουργούν ένα δικό τους στιλ, το οποίο τροφοδοτείται από το Χολιγουντ, με ταινίες που αφορούν την κοινωνική ζωή των εφήβων και την εξέγερση τους, όπως οι θρυλικές ταινίες "Ο Ατίθασος" με τον Μαρλον Μπραντο και "Επαναστατης Χωρις Αιτια" με τον Τζειμς Ντιν, οι οποίες λάνσαραν τα μοντέλα πάνω στα οποία έχτισαν το στιλ και την ιδεολογία τους οι έφηβοι του 50. Η μεγάλη έκρηξη όμως έγινε με την ιστορική ταινία " Η Ζούγκλα Του Μαυροπίνακα", η οποία έκανε μεγάλη επιτυχία και συζητήθηκε πολύ. Η ταινία αυτή, καθώς και η μουσική της επένδυση (με πρώτο και καλύτερο το κλασικό rock around the clock του Βill Halley) παγίωσαν τη σχέση του ροκ εν ρολ με τη νεανική επανάσταση και τις έκαναν δυο έννοιες σχεδόν ταυτόσημες.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το rock n roll εισέπραξε τις αποδοκιμασίες της καθωσπρέπει συντηρητικής κοινωνίας των Αμερικανών, λόγω της σχέσης της με την αμφισβήτηση, των σεξουαλικών υπονοουμένων που υπήρχαν στα τραγούδια, καθώς επίσης και εξαιτίας της καταγωγής της από τη μαύρη μουσική. Ειδικά στις Νότιες Πολιτείες η αποδοκιμασία ήταν εντονότερη. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη αντίδραση των νέων και κατά συνέπεια τη συνέχεια της ανάπτυξης του rock n roll. Ο όρος rock n roll όπως τον ξέρουμε σήμερα χρησιμοποιήθηκε από τον disk jockey Αlan Freed, ο οποίος τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη rhythm n blues μουσική . Σιγά σιγά όμως ο χαρακτήρας της μουσικής άλλαξε, ώστε ο όρος rock n roll κατέληξε να περιγράφει και να είναι κάτι διαφορετικό από την rhythm n blues. 

RIFIFI-FILA ME - ROCK GENIA TOU 80's

The Killers - Somebody Told Me - ROCK GENIA TOU 80's